آقا رضا همدانی 

 

زندگی نامه 

آقارضا همدانی نجفی معروف به محقق همدانی از فقهای قرن سیزدهم. او از شاگردان خاص میرزای شیرازی در سامرا بود و پس از درگذشت وی،مرجعیت شیعیان را عهده‌دار شد. آقارضا با برخی فتاوای خاص و ویژگی‌های اخلاقی زبانزد بود. از او آثاری برجای مانده است که بیشتر شرح، حواشی و تعلیقه بر آثار دیگران است. و رساله عملیه او «ذخیرة الأحکام فی مسائل الحلال و الحرام» نام داشت. او در حرم عسکریین دفن شده است.

ولادت و وفات

ولادت حاج آقا رضا در حدود سال ۱۲۵۰قمری در همدان است.وی در صفر ۱۳۲۲قمری ۷۲ سالگی در سامرا درگذشت و پایین پای امامین عسکریین در حرم عسکریین مقابل قبر حکیمه دختر امام جواد مدفون شد.

 

تحصیلات 

از دوران کودکی او اطلاع دقیقی در دست نیست ولی ظاهرا تحصیلات ابتدایی را در حوزه علمیه همدان گذرانده است تا اینکه به نجف مهاجرت کرد و به درس شیخ مرتضی انصاری راه یافت. وی سپس در درس میرزای شیرازی حاضر شد و با نوشتن تقریرات درس ایشان به تدریج در بین علما و فضلا شهرت پیدا کرد.

 

تألیفات

حاشیه بر رسائل یا«فوائد الرضویة علی الفوائد المرتضویة»‌

شرح الشرائع یا مصباح الفقیه فی شرح شرائع الإسلام‌

حاشیه بر مکاسب

حاشیه بر ریاض‌تقریرات درس میرزای شیرازی از اول بیع تا آخر خیارات 

 

ویژگی‌های اخلاقی

در اعیان الشیعه درباره خصوصیات اخلاقی وی این‌گونه آمده است:

 

«آقا رضا به جای گفتار با عمل خویش به مردم و شاگردانش درس اخلاق و تعبد به دستورات دینی را می‌داد. در تمام زندگیش کسی از او لغزش یا گناه صغیره‌ای را مشاهده نکرد و این تأثیر بسزایی در شاگردانش داشت.»

 

در هیچ مجلسی کسی از او غیبتی نمی‌شنید و اجازه نمی‌داد در مجلس او غیبت شود و با طرح مباحث علمی از غیبت دیگران جلوگیری می‌کرد. اگر طلاب از کسی حرفی می‌زدند تا او وارد می‌شد سکوت می‌کردند و ادامه نمی‌دادند.

ساده زیستی از خصوصیات او بود. قبل و پس از مرجعیت در روش زندگی، مسکن، خوراک و پوشاک او تغییری دیده نشد. احتیاجات و مواد مورد نیاز خانه را خودش خریداری می‌کرد. او در ابتدای زندگی در نجف در خانۀ کوچکی در فقر و سختی زندگی می‌کرد و حتی بعد از مرجعیت، وضع زندگیش تغییری نکرد.

اگر چه در آن زمان مرسوم بود که شبها در جلوی علما و بزرگان چراغی را به حرکت در می‌آوردند، امّا آقا رضا حاضر به این کار نبود و در شب و روز به تنهایی راه می‌رفت.

از خصوصیات دیگر او تواضع بود. با شاگردان و نزدیکانش طوری می‌نشست که گویا یکی از آنان است. از شهرت و خودنمایی دوری می‌کرد. در روزهای عید نمی‌نشست تا به دیدار او بروند.

خیلی زاهدانه لباس می‌پوشید به طوری که کسی تشخیص نمی‌داد او از مراجع است. هر کس بر او وارد می‌شد او می‌ایستاد و حتی در بین تدریس اگر طلبه‌ای وارد می‌شد می‌ایستاد در حالی که دیگران نشسته بودند.

صاحب أعیان الشیعة می‌گوید: یک بار که من قصد داشتم بدون وسیله و مرکب برای زیارت به کربلا حرکت کنم، آقا رضا همدانی به من گفت: من غبطه می‌خورم که شما پیاده برای زیارت می‌روید،‌ای کاش من هم قدرت داشتم و پیاده برای زیارت می‌آمدم.

 

تلفن رزرو تــور :

تهران: 021-25917955
مشهد: 051-38095
تبریز: 021-25917955
مشاوره: 09198906503

 

انتخاب تورکربلا بر اساس فاصله تا حرم